"Σ' ευλογημένη μέρα βγάζει το κακό,
σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο"
Εδώ και καιρό περιγράφουμε, ο κάθε ένας από την δική του οπτική γωνία, την οικονομική κρίση. Χρόνια τώρα μόνιμη επωδός των συζητήσεων μας ήταν το «Δεν πάει άλλο», μόνο που στους αποδέκτες του ξεχάσαμε να συμπεριλάβουμε τους εαυτούς μας. Δεν φτιάξαμε ποτέ τα «έργα» εκείνα που θα δικαίωναν την αυτοπεποίθηση της ιδιαιτερότητάς μας.
Η σωστή αφετηρία θα πρέπει να είναι η αλλαγή της δικής μας νοοτροπίας. Ακούγεται ότι ζούμε μια πανωλεθρία, για την οποία όμως κοπιάσαμε και εμείς, βαπτίζοντας «δημοκρατικό δικαίωμα» τη συμμετοχή μας στο παιχνίδι των εξυπηρετήσεων.
Δεν σκεφτήκαμε ποτέ γιατί η απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από την Ευρώπη, και κατά ακολουθία τους πολίτες, είναι μεγαλύτερη σήμερα από ότι ήταν πριν τριάντα χρόνια με την υπογραφή της Συνθήκης Ένταξης. Κατά την γνώμη μας κύρια αιτία αυτής της κατάστασης αποτελεί το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει θεσμούς αλλά δεν έχει κοινωνία. Απλά κατασκευάσαμε θεσμούς χωρίς να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση. Η ελληνική κοινωνία αποτελούσε ένα συνονθύλευμα μικροσυμφερόντων και καταφερτζήδων.
Κάποια χρονική στιγμή πρέπει να υπάρξει μια επανεκκίνηση του «συστήματος», και η οικονομική κρίση των ημερών αποτελεί μοναδική ευκαιρία. Ευκαιρία να εξοφλήσουμε το χρέος απέναντι στους εαυτούς μας, το εσωτερικό μας χρέος.
Πρέπει η συζήτηση να γίνει για την αντιμετώπιση των αιτίων της αρρώστιας και όχι για το πώς θα «γιατρέψουμε» τα συμπτώματα της.
Όταν η αντιπαροχή (ουσιαστικά και μεταφορικά) αποτελεί την μόνη συστηματική παραγωγή μας των τελευταίων χρόνων, τότε δεν φταίει κανένα «μνημόνιο» για το αποτέλεσμα.
σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο"
Εδώ και καιρό περιγράφουμε, ο κάθε ένας από την δική του οπτική γωνία, την οικονομική κρίση. Χρόνια τώρα μόνιμη επωδός των συζητήσεων μας ήταν το «Δεν πάει άλλο», μόνο που στους αποδέκτες του ξεχάσαμε να συμπεριλάβουμε τους εαυτούς μας. Δεν φτιάξαμε ποτέ τα «έργα» εκείνα που θα δικαίωναν την αυτοπεποίθηση της ιδιαιτερότητάς μας.
Η σωστή αφετηρία θα πρέπει να είναι η αλλαγή της δικής μας νοοτροπίας. Ακούγεται ότι ζούμε μια πανωλεθρία, για την οποία όμως κοπιάσαμε και εμείς, βαπτίζοντας «δημοκρατικό δικαίωμα» τη συμμετοχή μας στο παιχνίδι των εξυπηρετήσεων.
Δεν σκεφτήκαμε ποτέ γιατί η απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από την Ευρώπη, και κατά ακολουθία τους πολίτες, είναι μεγαλύτερη σήμερα από ότι ήταν πριν τριάντα χρόνια με την υπογραφή της Συνθήκης Ένταξης. Κατά την γνώμη μας κύρια αιτία αυτής της κατάστασης αποτελεί το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει θεσμούς αλλά δεν έχει κοινωνία. Απλά κατασκευάσαμε θεσμούς χωρίς να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση. Η ελληνική κοινωνία αποτελούσε ένα συνονθύλευμα μικροσυμφερόντων και καταφερτζήδων.
Κάποια χρονική στιγμή πρέπει να υπάρξει μια επανεκκίνηση του «συστήματος», και η οικονομική κρίση των ημερών αποτελεί μοναδική ευκαιρία. Ευκαιρία να εξοφλήσουμε το χρέος απέναντι στους εαυτούς μας, το εσωτερικό μας χρέος.
Πρέπει η συζήτηση να γίνει για την αντιμετώπιση των αιτίων της αρρώστιας και όχι για το πώς θα «γιατρέψουμε» τα συμπτώματα της.
Όταν η αντιπαροχή (ουσιαστικά και μεταφορικά) αποτελεί την μόνη συστηματική παραγωγή μας των τελευταίων χρόνων, τότε δεν φταίει κανένα «μνημόνιο» για το αποτέλεσμα.
